Od davnina ova biljka je hrana i lijek Indijancima. Početkom 17. vijeka je donesena iz Sjeverne Amerike u Evropu gdje je danas široko rasprostranjena.

Riječ je o čičoki koja se još zove divlji krompir, jerusalemska artičoka, topinambur, nahodnjak, trtol, zemljina kruška.

Korijen čičoke iskopava se u kasnu jesen i vrlo je hranjiv. Može se pripremiti na isti način kao i krompir, no za razliku od krompira, korijen čičoke je jestiv i sirov. Okusom donekle podsjeća na lješnike i artičoke.

Čičoka se može pripremiti kuhana, pečena, panirana, kao pire ili salata (dobro se slaže s maslinovim i bučinim uljem).

Osim što je vrlo hranjiva, čičoka je i ljekovita. Bogata je mineralima (željezo, kalij, fosfor, jod, kalcij, cink) i vitaminima (B, C, D) te inulinom koji smanjuje nivo šećera u krvi i prirodni je probiotik - održava ravnotežu dobrih bakterija u probavnom sistemu i obnavlja crijevnu mikrofloru.

Čičoka se preporučuje dijabetičarima te onima koji imaju prekomjernu tjelesnu težinu, bolesti probavnog i mokraćnog sistema te upalne reumatske bolesti.

Pomfrit od čičoke

Operete čičoku izrežete kao što režete krompir za pomfrit. U tavi prethodno zagrijete ulje i ubacite čičoku. U kratkom roku dobit ćete zdrav obrok. I okus je sličan krompiru ali je čičoka mekanija i manje vam vremena treba za prženje.